Bir şarkı dinlediğimizde, bizi yıllar öncesine götüren bir duygu yaşarız hepimiz. Aslında olan şey beyin dalgalarımızın titreşmesi ve zihnimizin derin katmanlarında harekete geçmesidir. Çünkü müzik, sadece bir ses değil beynimizin frekansına dokunan bir titreşimdir.
Bir şeye odaklanmamız, öğrenme çabamız, duygusal
denge oluşturmamız hep bir titreşim diliyle gerçekleşir, yani elektriksel
titreşimdir.
Beta (13-30) : Yoğun ritm, tempolu müzik;
uyanıklık, kısa süreli dikkat
Alfa (8-13)
: Klasik müzik; kalıcı öğrenme, sakinlik ve odaklanma
Thta ( 4-8)
: Doğadaki sesler; hayal kurma, yaratıcılık ve derin zihin aktivitesi
Gamma (30-100) : Bilinçli farkındalık
Müzik, özellikle yavaş tempolu klasik müzik, beynin alfa dalgalarını güçlendirir, uzun süreli dikkat sağlar. Stresi azaltır, kalp ritmiyle uyumlu haldedir.
Bir melodi, ritmik tekrar yoluyla beyin
sinapslarını güçlendirir. Bu sebeple müzikle öğrenilen bilgi daha kalıcı olur.
Çünkü bilgi sadece düşünceyle değil, duyguyla da zihne yerleşir. Müziği
hatırlamak her zaman daha kolay olmuştur.
Elbette ki müzik "Parkinson Hastaları" için de vazgeçilmez olmalı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder